به قلم:
Nezir Can

هنگام مهاجرت به کشوری دیگر و سرمایهگذاری برای خرید خانه در خارج از کشور، با مسائل زیادی روبهرو میشوید: کنار آمدن با نظام اداری ناآشنا، دور ماندن از دوستان و خانواده، سازگار شدن با آبوهوای جدید و غذاهای ناآشنا و البته آشنایی با مجموعهای کاملاً تازه از ارزشهای فرهنگی. اگر دین جدید و ناآشنایی را هم به این موارد اضافه کنیم، گاهی همین موضوع برای منصرف کردن بسیاری از اروپاییها کافی است.
در مقایسه با کشورهای آشنای اروپای غربی مانند فرانسه و اسپانیا، ترکیه همواره مقصدی اسلامی و رازآلود به نظر آمده که مملو از چشماندازها، دیدنیها، بوها و صداهای ناآشناست. صدای اذان که چند بار در روز در شهر طنینانداز میشود، منارههایی که در خط افق شهر دیده میشوند و عطر غذاهای خوشطعم ترکی، ترکیبی گیرا و غریب پدید میآورند.
این موضوع بخشی از دلیلی است که در گذشته، افرادی که بهدنبال خانهای برای تعطیلات یا ملکی برای سرمایهگذاری بودند، مکانهای آشناتری را انتخاب میکردند که فاصله فرهنگیِ تصورشده در آنها کمتر بود. اسپانیا و فرانسه، دو مقصد محبوب همیشگی، نمونههایی از این انتخاب هستند. بسیاری از خریداران یا سرمایهگذاران بالقوه با شنیدن واژههای «اسلام» یا «مسلمان» میترسند و فاصله میان زندگی خود و جامعه ترکیه را مانعی بیش از اندازه بزرگ میبینند. بعضیها دنیایی را تصور میکنند که در آن زنان از سر تا پا نقاب پوشیدهاند و الکل (و در واقع هر نوع تفریحی) تحت قوانین سرکوبگر شریعت «ممنوع» است.
با این حال، ترکیه با وجود اینکه کشوری اسلامی است، اسلام (یا هیچ دین دیگری) را بهعنوان دین رسمی به رسمیت نمیشناسد و در عوض بر دموکراسی سکولار تأکید دارد. در واقع، ترکیه تا حد ممکن از یک حکومت مبتنی بر شریعت فاصله دارد.
ریشههای دموکراسی در ترکیه عمیق است و به موج جنبشها و اصلاحات دموکراتیک در قرن نوزدهم بازمیگردد. قانون اساسی ترکیه که در سال ۱۸۶۱ نوشته شد، نخستین قانون اساسی در یک کشور مسلمان بود.
در سال ۱۹۵۰ انتخابات سراسری مهمی برگزار شد. حزب حاکم که چندین دهه بر کشور حکومت کرده بود، انتخابات را برگزار کرد و به خواست مردم تن داد. از آن زمان چندین کودتای نظامی رخ داده است. اما نکته شگفتانگیز، وقتی به کودتاهای قرن بیستم نگاه میکنیم، این است که ارتش پس از بهدست گرفتن قدرت، بلافاصله عقبنشینی کرد و اجازه داد روند دموکراسی ادامه یابد. این نمونهای واقعاً چشمگیر از استحکام ریشههای دموکراسی در ترکیه است.
امروزه ترکیه یکی از معدود دموکراسیهای مسلمان جهان است. شاید بپرسید چرا دموکراسیهای اسلامی اینقدر کماند و چرا ترکیه تا این اندازه استثناست.
یکی از دلایل این است که هرچند جنبشهای دموکراتیک در کشورهای اسلامی، بهویژه در میان روشنفکران، حامیانی داشتهاند، با مخالفت شدید گروههای بنیادگرا روبهرو هستند. این گروهها با وجود تفاوتهای چشمگیرشان، همگی بهشدت با اصول بنیادین دموکراسی غربی مخالفاند و حتی معتقدند اسلام اساساً با حاکمیت دموکراتیک سازگار نیست.
ترکیه همچنین از این مزیت برخوردار بوده که هرگز مستعمره یا تحت سلطه خارجی نبوده است؛ بنابراین نظامهای سیاسی آن فرصت و مجال یافتهاند تا بهطور طبیعی تکامل پیدا کنند. افزون بر این، پیوندهای ترکیه با جهان غرب ریشهای عمیق دارند و به نخستین روزهای امپراتوری عثمانی بازمیگردند. ترکیه آگاهانه غربیشدن را برگزیده و در نتیجه، نگرش و دیدگاه سیاسی غربیتری پیدا کرده است.
مجموعهای از اقدامات بنیادین مصطفی کمال آتاتورک، نخستین رئیسجمهور ترکیه، این کشور را در جهشی ناگهانی بهسوی دموکراسی سوق داد؛ از جمله لغو قوانین شریعت، جدایی اسلام از حکومت و بازنویسی قوانین مدنی و کیفری بر پایه اصول سکولار. در قانون اساسی بیشتر کشورهای اسلامی، واژهها یا ارجاعاتی اسلامی در بخشی از متن آمده است؛ اما در ترکیه چنین نیست.
این تاریخ نشان میدهد که ترکیه تا چه اندازه در جهان اسلام منحصربهفرد است. مردم ترکیه که کشوری دموکراتیک و هر روز لیبرالتر دارند، به آزادیهایشان و گشودگی کشورشان به روی جهان افتخار میکنند. آمادگی ترکیه برای پذیرش تغییر و پایبندی به ارزشهای لیبرال در چارچوب دموکراسی، یکی از دلایل قدرت اقتصاد این کشور است: ترکیه خود را به روی سرمایهگذاران خارجی گشوده و گردشگری را نیز با آغوش باز پذیرفته است. با توسعه اقتصاد ترکیه، ظهور طبقه متوسط و مرفه جدید به تداوم ارزشهای دموکراتیک و لیبرال کمک کرده و زمینهساز تغییرات مثبت بیشتر و رشد اقتصادی در این کشور روبهرونق شده است.
برخی ترکیه را با امارات متحده عربی مقایسه کردهاند. دبی بهویژه مقصد دیگری است که خریداران بالقوه، بهخصوص کسانی که با هدف سرمایهگذاری خرید میکنند، اغلب درباره آن تحقیق میکنند. اما شباهت دو کشور به همینجا ختم میشود. امارات متحده عربی که تحت حاکمیت پادشاهی اداره میشود، قوانین محدودکننده متعددی دارد که نمونهای از بیمیلی عمومی بسیاری از افراد برای صرف وقت و سرمایه در یک کشور اسلامی است. محدودیتهای سختگیرانه درباره الکل، سابقه نامطلوب در زمینه حقوق زنان و سانسور شدید، تنها چند نمونه از عواملی هستند که خریدارانی را که خواهان همان آزادیهای کشور خود هستند، از خرید منصرف میکنند.
جذابیت مقاصد محبوب سنتی، مانند اسپانیا و فرانسه، در سالهای اخیر و پس از رکود جهانی کاهش یافته است. قیمت املاک بهشدت افت کرده و بسیاری از فروشندگان املاکی دارند که مدتهاست خریدار ندارند و احتمالاً تا مدتی هم نخواهند داشت. بنابراین جای تعجب نیست که ترکیه، کشوری که از رکود نسبتاً کمآسیب عبور کرد و بهلطف اقتصاد قدرتمندش توجه رسانهها را به خود جلب کرده، نظر سرمایهگذاران و خریداران خانهای را جلب کرده است که پیشتر به این کشور در منطقه مدیترانه فکر نمیکردند.
در حال حاضر، محبوبترین مناطق ترکیه در میان خریدارانی که به خارج از کشور نقلمکان میکنند، مناطق ساحلی و استانبول هستند. مناطق ساحلی، برای مثال فتحیه، آنتالیا و بدروم، بهخاطر سبک زندگی آرام و جمعیت لیبرالشان شهرت دارند. استانبول نیز شهری بسیار مدرن با نگرشهای اروپایی و جمعیتی جوان و عمدتاً لیبرال است.
همانطور که بسیاری از تازهواردان به کشور و همچنین مشاوران املاک خارج از کشور میگویند، خرید ملک در ترکیه به معنای تغییری مثبت در سبک زندگی است؛ با چشمپوشیهای اندک و مزایای بسیار. دموکراسی و آزادیخواهی در ترکیه این کشور را به مقصدی تبدیل کرده که اسلام بخشی از هویت فرهنگی آن است؛ هویتی که تنها بر مردم و جامعه میافزاید.
مدیر عملیات
نزیر 'نز' جان، مدیر عملیات در Property Turkey و نویسندهای در زمینه فرهنگ ترکی، سبک زندگی و زندگی روزمره در سراسر این کشور است. از زمان پیوستن به این شرکت، او به خوانندگان بینالمللی کمک کرده تا درک بهتری از چگونگی زندگی، کار و استقرار در ترکیه به دست آورند.
مشاهده پروفایل کامل نویسنده →
"{{ rec.video.title }}"
