
پل گالاتا در استانبول که بر فراز شاخ طلایی کشیده شده، در سراسر جهان شهرت دارد. هر روز، مردم محلی و گردشگران زندگی را در این جاذبه گردشگری محبوب به تصویر میکشند. درحالیکه کشتیهای مسافربری از اسکله حرکت میکنند و از زیر پل میگذرند، مردم روی پل باعجله رفتوآمد میکنند یا میایستند و از چشماندازهای زیبایی که تا دوردستها امتداد دارند لذت میبرند.
اهمیت شاخ طلایی به نخستین سکونتگاه این منطقه بازمیگردد که در آن زمان بیزانتیوم نام داشت. بااینحال، این منطقه در دوره امپراتوریهای بیزانس و عثمانی رونق گرفت؛ زمانی که بازرگانان خارجی به استانبول، یکی از نقاط مهم مسیر قدیمی جاده ابریشم، سرازیر میشدند. بنابراین، ایده ساخت پل چیز تازهای نیست و بازتابی از طبیعت انسان در ارتقای معیارهای معماری است.
ایده اتصال دو بخش استانبول اروپایی به قرن ششم بازمیگردد. بااینحال، در سال ۱۴۵۳، ترکهای عثمانی برای جابهجایی نیروهایشان از یک سوی شاخ طلایی به سوی دیگر، کشتیهایشان را روی آب کنار هم قرار دادند و پلی شناور ساختند.
روایتهای مربوط به فتح شهر شاید زمینهساز ساخت پلی دائمی شده باشند. سلطان بایزید دوم در سال ۱۵۰۲ قصد داشت نخستین پل را بسازد. لئوناردو داوینچی طرحی جاهطلبانه ارائه کرد که مورد پسند سلطان قرار نگرفت. سپس از هنرمند ایتالیایی دیگری، میکلآنژ، خواستند طرحهایی ارائه کند، اما او علاقهای نشان نداد. این طرحها تا قرن نوزدهم کنار گذاشته شدند؛ تا اینکه سلطان محمود دوم پل خیراتیه را در بخش بالادست شاخ طلایی ساخت.
در سال ۱۸۴۵، والده سلطان، مادر سلطان عبدالمجید اول، پلی چوبی ساخت که «جسر جدید» نام گرفت تا از نمونه قدیمیتری که در بخش بالادست قرار داشت متمایز شود. عبور از روی پل بهمدت سه روز رایگان بود و یک ناخدای فرانسوی با کشتیاش از زیر آن گذشت. در ۲۵ نوامبر ۱۸۴۵، وزارت نیروی دریایی عوارض عبور را وضع کرد. در سال ۱۸۶۳، پل چوبی دومی که اتهِم پرویز پاشا ساخته بود، جایگزین پل نخست شد. سلطان عبدالعزیز دستور ساخت آن را صادر کرد تا برای دیدار ناپلئون سوم آماده باشد.
در سال ۱۸۷۰، قرار بود شرکت فرانسوی Forges et Chantiers de la Mediteranee سومین نسخه پل را بسازد. بااینحال، بهدلیل جنگ میان فرانسه و آلمان، پروژه به تعویق افتاد و سرانجام قرارداد تازهای به شرکت بریتانیایی G. Wells واگذار شد. این پل که در سال ۱۸۷۵ تکمیل شد، تا سال ۱۹۱۲ مورد استفاده بود؛ زمانی که آن را به بالادست کشیدند تا جای پل قدیمی جسر عتیق را بگیرد.
شرکت Hutten Werk Oberhausen AG چهارمین نسخه پل را در سال ۱۹۱۲ ساخت و ۳۵۰٬۰۰۰ لیر طلا دریافت کرد. این پل در آتشسوزی سال ۱۹۹۲ بهشدت آسیب دید و برای بازشدن فضا جهت ساخت جایگزین، آن را یدککش کردند. سازه باقیمانده را شرکت ساختمانی ترک STFA ساخت و شرکت مهندسی Göncer Ayalp طراحی کرد. این پل در فاصله چند متری از محل قبلی، میان قرهکوی و امینونو قرار دارد و در دسامبر ۱۹۹۴ تکمیل شد.
این پل مشهور که سازهای بازشو دارد، ۴۹۰ متر طول و دهانه اصلی ۸۰ متری دارد. عرشه آن ۴۲ متر عرض دارد و در هر جهت سه خط عبور خودرو و یک پیادهرو را در خود جای میدهد. خطوط تراموا نیز به آن افزوده شدهاند که ارتباطات حملونقل را بهبود میبخشند و رفتوآمد را آسانتر میکنند.
برای بسیاری از مردم محلی، این سازه دو بخش استانبول اروپایی، یعنی بخش قدیمی و جدید، را به هم پیوند میدهد. این مسیر مهم حملونقل همچنین از مکانهای محبوب ماهیگیری برای مردم محلی است. مردانی که اغلب هنگام غروب، جلوهای رمانتیک به پل میبخشند، در دو سوی آن صف میکشند تا ماهیهایی را که زیر پل شنا میکنند صید کنند. در کنار آنها، دستههای پرشمار پرندگان نیز پیوسته برای بهرهبردن از صید تازه به اینجا میآیند.
اگر به بخش امینونو بروید، قایقهای کوچکی که در اسکله پهلو گرفتهاند، بهترین جا برای امتحانکردن غذاهای خیابانی سنتی هستند. فروشندهها ماهی را کباب میکنند، کمی سالاد به آن اضافه میکنند و آن را میان نان میگذارند؛ ساندویچ ماهی معروف همین است. در کنار فضای پرجنبوجوش، زیر پل رستورانهای متعددی وجود دارد که ماهی تازه سرو میکنند و همچنین بازار ماهیای در آنجا برپاست، اما قیمتها بسیار بالاست.
هرچند در نشریات خارجی بهندرت به این موضوع اشاره میشود، این پل تاریخی برای نویسندگان و شاعران ترک معنا و اهمیت بسیار بیشتری دارد. پِیامی صفا، نویسنده ترک، در یکی از رمانهایش درباره این سازه نوشته است. این پل که زمانی محل رفتوآمد جوامع یهودی ساکن محله گالاتا بود، در بسیاری از شعرها و داستانها حضور دارد.
هر سفر ضروری به تنگه بسفر، شما را با پلهای بیشتری آشنا میکند. این پلها که بخش اروپایی و آسیایی استانبول را به هم پیوند میدهند، از قایقهای مسافربری دیده میشوند؛ قایقهایی که مردم محلی برای رفتوآمد روزانه از آنها استفاده میکنند و در عین حال، وسیلهای برای تفریح هم هستند. بعضی از این پلها چشماندازهایی خیرهکننده دارند و در کنار آن، از نمادهای شاخص شهر به شمار میروند. مشهورترین آنها، پل بسفر، قدیمیترین پل است و محلههای اورتاکوی و بیلربیی را به هم وصل میکند.
قرهکوی: این منطقه که با نام گالاتا هم شناخته میشود، خیابانهای باریک و موزه یهودیان را در خود جای داده است؛ موزهای که زندگی پیروان ادیان دیگر در این منطقه را تا قرن بیستم به تصویر میکشد. برای کاملکردن گشتوگذارتان، به برج گالاتا در نزدیکی آن سر بزنید؛ سکوی دیدبانی بالای برج چشماندازی بینظیر از شاخ طلایی و محلههای اطراف دارد.
اگر زمان بازدیدتان را درست انتخاب کنید، شنیدن صدای اذان از مسجدها در کنار چشماندازهای پانوراما تجربهای فوقالعاده خواهد بود؛ چراکه استانبول بر هفت تپه بنا شده است. پس از بازدید از برج، در امتداد ساحل بیشتر قدم بزنید تا موزه مشهور هنر مدرن استانبول را در پایانه کروز گالاتاپورت ببینید. سپس به خیابان استقلال در منطقه تکسیم بروید؛ خیابانی که به ترامواهای نوستالژیک و دیگر دیدنیهای گردشگریاش معروف است. این گشتوگذار، تصویری از زندگی ترکها و قلب تپنده شبزندگی و خرید شهر را پیش چشمتان میگذارد.
امینونو: در سوی دیگر، منطقه امینونو قرار دارد. سالها پیش، مردم با درشکههای اسبی از روی پل عبور میکردند؛ اما امروزه میتوانید پیاده از آن بگذرید، از کنار محل محبوب ماهیگیری عبور کنید یا سوار تراموا شوید. مسجد جدید، بازار بزرگ و بازار ادویه در امینونو قرار دارند. همچنین میتوانید در منطقه فاتح به گشتوگذار ادامه دهید و از ایاصوفیه، مسجد آبی و کاخ توپکاپی دیدن کنید؛ از دیگر دیدنیهای مشهور استانبول که پس از پل گالاتا میتوانید به سراغشان بروید.

"{{ rec.video.title }}"